را ملاك قرار مىدهند و در تشخيص نيك و بد ، مصلحت و زيان ، و . . . خود را معيار و الگو قرار مىدهند ، غافل از اينكه آنها انسانند و اغلب تشخيص‌هايشان نادرست مىباشد وقتى كه فرزندان ، همين خطا و اشتباه را در والدين و مربيان مشاهده مىكنند حاضر به تسليم بدون سؤال نمىشوند و بعد از معقول بودن خواسته آنها آن را انتخاب مىكنند . ولى آن شيوه و معيار اساسى كه احدى در سالم و بى عيب و نقص بودنش ترديد ندارد ، آشنا ساختن آنان با خدا و خواسته‌هاى اوست ، چه اگر از آغاز مسئله تربيت ، اذهان كودكان و نوجوانان را با خالقشان و خواسته‌هايش آشنا مىكرديم ، و هرگز تشخيص خودمان را در نيك و بد ، خير و زيان ، شكست و موفقيت و . . . بدون ملاحظه دستورات دينى مطرح نمىكرديم به نتيجه بسيار خوبى مىرسيديم ، ولى متأسفانه والدين و مربيان با محور قرار دادن خود ، از خطا و اشتباهات و تشخيص ناصحيح خودشان ، غفلت نموده و به صورت تحميلى با جوانان برخورد مىكنند ، و در هر موردى پسند خود را بدون عيب و نقص مطرح كرده و انتظار دارند كه فرزندان و نسل جديد بايد با آغوش باز از آنها استقبال نمايد ، در صورتى كه اين شيوه ضمن اينكه دليل نقلى از قرآن و احاديث ندارد ، با عقل هم مطابقت نمىكند ، شما از كجا مىتوانيد ادعا كنيد كه پسند و ميل شما در مورد اخلاق و رفتار كسى بدون عيب است تا به فرزندانت آن را پيشنهاد و تحميل نمائى ! ؟ و اين موضوع از مهمترين عوامل فرار نسل جوان از والدين و مربيان و گوش نكردن به پند و اندرزها و اطاعت ننمودن از خواسته‌هايشان است . حضرت امام سجاد عليه السلام مىگويد : واجعلهم ابْراراً ، اتْقِيآءِ بُصَرآءِ سامعينَ مطيعينَ لَكَ و لاوليائِكَ محبّينَ مُناصِحينَ و لجميع اعْدائِكَ مُعانِدينَ و مُبْغِضينَ ، آمين . خدايا ، فرزندانم را نيكوكارانى با تقوا ، صاحبان آگاهى و بصيرت ، گوش دهندگان